در متن اين سخنراني  از نهضت سيد جمال تا  امام خميني(ره)  به تصوير كشيده شده  و براي هر يك از رهبران نهضت‌ها ويژگيهايي شمرده شده است.

تعريف و تمجيد و ستايش مولانا گونه استاد مطهري از امام خميني(ره) -كه در آن سالها در تبعيد به سر مي‌بردند-خواندني است و بيان عين عبارات استاد خالي از لطف نمي‌باشد.

ايشان ضمن پاسداشت زحمات مراجعي كه در  را ه نهضت  امام(ره)  را همراهي  مي‌نمودند، از جمله آيات عظام، گلپايگاني و مرعشي نجفي ادامه مي‌دهد:

<<و اما آن«سفر برده» كه صدها قافله دل همره اوست ، نام او ،شنيدن سخنان او،روح گرم و پر خروش او، اراده و عزم آهنين او،استقامت او، شجاعت او،روشن‌بيني او،ايمان جوشان او كه زبانزد خاص و عام است،يعني جان جانان،قهرمان قهرمانان،نور چشم و عزيز روح ملت ايران،استاد عالي‌قدر و بزرگوار ما حضرت آيت‌الله‌العظمي خميني(ادام الله ظلاله)  حسنه‌اي است كه خداوند به قرن ما و روزگار ما عنايت فرموده و مصداق بارز و روشن «اِنّ اللهِ في كُلّ خَلَفٍ عُدولاً يَِنفونَ عَنهُ تَحزيفَ المُبطِلين» است.قلم بي تابي مي‌كند كه به پاس دوازده سال فيض‌گيري از محضر آن استاد بزرگوار و به شكرانه بهره‌هاي روحي و معنوي كه از بركت نزديك بودن به آن منبع فضيلت و مكرمت كسب كرده‌ام، اندكي از بسيار را بازگو كنم.>>

       اين نفس جان دامنم بر تافته است             بوي پيراهان يوسف يافته است

         كز براي حق صاحب سالها                        فاش گو رمزي از آن خوش حالها

           تا زمين و آسمان خندان شود                    عقل و روح و ديده صد چندان شود

              گفتم اي دور اوفتاده از حبيب                     همچو بيماري كه دور است از طبيب

         من چه گويم ؟يك رگم هشيار نيست          شرح آن ياري كه او را يار نيست

شرح اين هجران و اين خون جگر                 اين زمان بگذار تا وقت دگر

          فتنه و آشوب و خونريزي مجو                     بيش از اين از شمس تبريزي مگو

 

 همچنين بعد از ۱۵ خرداد و در دوران تبعيد امام خميني(ره) شعري از شهيد مطهري در غم فراق مرادش به يادگار مانده است:

زمنزلگاه آن محبوب ، ياران را خبر نبود      

                                             همي آيد به گوش از دور آواز جرس ما را

صبا از ما ببر يك لحظه پيغامي به روح‌الله    

                                             كه اي ياد تو مونس روز و شب در اين قفس ما را

به رغم كوشش دشمن نخواهد بگسلد هرگز   

                                            ميان ما و تو پيوند تا باشد نفس ما را

سزاوار تو اي جان كنج زندان نيست منزلگه    

                                            سزد گر خون ببارد از دو ديده هر نفس ما را

رواق منظر ديده مهيّاي قدوم تو                

                                             كرم فرما و بپذير از صفا ايم ملتمس ما را           

تمام ملت ايران فكنده چشم در راهت        

                                            به راه عدل و آزادي،نه باك از هيچ كس ما را

 

روحش شاد و راهش پر رهرو باد